Według Biblii, winorośl zasadził po potopie Noe, protoplasta odrodzonej ludzkości. Jej owoc był związany z grzechem Noego i Chama oraz pośrednio dał okazję do ukazania prawości charakterów Sema i Jafeta. Po raz kolejny winorośl wspomniana jest w Księdze Liczb. Gdy Mojżesz wysłał zwiadowców, by zbadali ziemię Kanaanu, ci wśród owoców tej ziemi przynieśli gałąź winorośli. Była ona symbolem obfitości ziemi, do której Bóg prowadził swój lud, znakiem spełnienia Bożych obietnic danych Izraelowi, a szczególnie tej najważniejszej – że będą ludem Boga żyjącym na ziemi obiecanej Mojżeszowi, a wcześniej Abrahamowi i jego potomkom, jako ludzie wolni. Jednocześnie również tym razem przy owym znaku pojawia się motyw buntu Izraelitów, przerażonych perspektywą walki o ziemię Kanaanu, oraz obraz wierności i zaufania Bogu, które jako jedyny okazał Kaleb.

Następny motyw winnicy pojawia się w Księdze proroka Izajasza – w poemacie o miłości oblubieńca do jego winnicy. On wybrał żyzne miejsce dla zasadzenia winnicy, otoczył ją troską, pielęgnował i chronił. Wszystko to czynił z wielką miłością. Miał nadzieję, że winnica wyda dorodne owoce. Tak się jednak nie stało. Winnica zrodziła cierpkie grona. W tej sytuacji gospodarz wydał winnicę na pastwę losu. Rozebrał ogrodzenie, pozbawił ją wody, pozwolił na jej grabież. To sprawiło, że stała się niczym pustynia. Zarosły ją ciernie i osty. W zakończeniu prorok wyjaśnia, że owa winnica to Izrael, lud Boga. Mimo troski, którą Bóg mu okazywał, Izrael nie słuchał Jego głosu. Bóg oczekiwał od swego ludu sprawiedliwego postępowania i przestrzegania nadanego mu prawa, ale ten zmarnował wszelkie dary Boga, przelewając ludzką krew i postępując w sposób budzący grozę. Dlatego Bóg wydał Izraelitów na łaskę nieprzyjaciół, którzy napadli na ich ziemie, zniszczyli je, a ich zabrali do niewoli. Nie był to jednak wyrok unicestwiający, gdyż prorok Ezechiel zapowiedział czas powrotu i odbudowy, określając go jako czas ponownego sadzenia winnic.

Do słów Izajasza nawiązuje Jezus w przypowieści o dzierżawcach winnicy, którzy nie oddawali właścicielowi należnego mu plonu. Zbuntowani odrzucali kolejne wezwania do opamiętania, a ostatecznie zabili syna właściciela winnicy. Przez tę przypowieść Jezus zapowiada dramat losu zarówno swojego, jak i Izraelitów: mówi o odebraniu im winnicy i przekazaniu jej w ręce ludu, który wyda spodziewany plon – posłuszeństwo Bogu. Jest to zapowiedź powstania wspólnoty Kościoła – ludu Boga złożonego z wielu narodów. Winnica jest jego obrazem. Dopełnia go alegoria o winnym krzewie, którym jest Jezus, Jego uczniowie są latoroślami, Bóg Ojciec natomiast jest ogrodnikiem, który owocujące latorośle, wszczepione w Jezusa, pielęgnuje, a odłączone od Niego jako uschłe odrzuca. W tej wspólnocie – co ukazuje z kolei przypowieść o robotnikach najętych do winnicy w ostatniej godzinie dnia – każdy, nawet ten, kto podejmuje wezwanie Boga do pełnienia Jego woli w ostatniej chwili życia, otrzymuje pełną zapłatę – dar życia wiecznego.