Biblijny zwrot „kamień odrzucony” pochodzi z Księgi Psalmów („Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym [głowicą węgła]. Stało się to przez Pana i cudem jest w oczach naszych” – Ps 118, 22-23). Obecnie metaforycznie zwrot ten oznacza kogoś lub coś, co zostało zignorowane, wzgardzone lub uznane za nieprzydatne, ale ostatecznie okazuje się fundamentem i najważniejszym elementem całości. Sformułowanie to bezpośrednio nawiązuje do starożytnego budownictwa, choć z biegiem czasu nabrało teologicznego znaczenia. W sensie dosłownym kamień węgielny (narożny, głowica węgła) był podstawą każdej budowli, to od niego zaczynano budowę, on spinał ściany i utrzymywał ciężar całej konstrukcji, musiał więc być idealnie wycięty i trzymać doskonały kąt prosty, gdyż wyznaczał proste linie murów. Jeśli budujący odrzucili jakiś kamień, uznając go za wadliwy czy nieodpowiedni, trafiał on do odpadów. Przytoczony wyżej cytat ukazuje paradoksalną sytuację: kamień uznany za nieprzydatny, wyeliminowany przez fachowców, ostatecznie okazał się właśnie tym poszukiwanym i jedynym właściwym, który mógł udźwignąć całą budowlę i wyznaczyć jej kształt.